Ain't no mountain high enough!

Namaste!

Toen we papa Jaap hadden uitgezwaaid was het tijd voor actie: bergwandelen in Nepal. Vanuit Kathmandu met de bus naar Pokhara, de stad waar de meeste tochten vandaan beginnen. Tijdens deze 7 uur durende busrit het platteland van Nepal leren kennen, met levendig groene bergen en rijstvelden; bloemen in alle kleuren van de regeneboog; langs vrachtwagenchauffeurs die zichzelf en hun truck aan het wassen waren in bergstroomjes langs de kant van de weg. De twee dagen dat we in Pokhara waren heeft het alleen maar geregend, dat beloofde niet veel goeds voor de wandeltocht...

Dag 1: Dagboek van een wandelaar. Maandagochtend om 06.30 begon het avontuur, eerst een 5 uur durende busrit met de lokale bus naar het startpunt van de trektocht. Tijdens deze rit kwam ons motto 'living on the edge'  wel heel erg letterlijk voorbij. De propvolle bus waarbij de mensen uit de deur hingen en op het dak klommen (zelfs toen-ie al reed) bracht ons langs diepe afgronden naar Besi Sahar. Hier ontmoette we de gids, onze drager en de Zuid-Afrikaanse Nicola, ons reisgezelschap voor de komende weken. Na een 4 uur durende wandeling aangekomen bij de eerste overnachtingsplaats. Leuke bungalows met zowaar een douche met warm water, een luxe in vergelijking met de trekkingen die we al gedaan hebben  waarbij we in tentjes in -5 sliepen. 

Dag 2: Een lach en een traan. De dag begon vroeg de weg was uphill door watervallen langs groen gebergte. Het was een stikhete dag en Es was na de eerste 2 uur al helemaal in tranen en ervan overtuigd dat ze het nooit zou halen de komende 10 dagen! Na gerustgesteld te zijn, door naar de lunchplaats waar we kennis maakte met de Amerikaanse Mike en zijn gids waar we uiteindelijk 14 dagen mee samen zijn geweest. Het leven in de bergen is heel anders dan het leven in de zogenaamde bewoonde wereld. We zijn vele schattige rustgevende maar erg arme dorpjes voorbij gekomen waar de mensen een boeren bestaan leven. Naast boer kun je ook het beroep van drager uitoefenen. Zo hadden wij Ramejs
die onze 20kg bagage op zijn rug had, of beter gezegd op zijn hoofd; alles wordt op het hoofd gedragen. Ramesj had met onze bagage nog een eitje, vele dragen nemen gemakkelijk 50kg tot 60kg mee. Waren we in Kathmandu nog verbaasd over hele archiefkasten en bedden, liepen ze hier langs stijle afgronden met rioolpijpen, golfstalen platen en zelfs rekken met levende kippen! Daarnaast kwamen er ook kuddes pakezels langs met eten, gasflessen en andere levensmiddelen.

Dag 3: Geen brug te ver! Ook tijdens de derde dag hingen de wolken laag waardoor we weinig uitzicht hadden. Na 4 uur lopen bijna aangekomen bij onze lunchplaats maar we hadden nog een opstakel; een waterval die uit zijn voegen was gebarsten waardoor we er onderdoor moesten lopen! De eerste dagen zijn we heel veel bruggen gekruist, een aantal van die bruggen waren twijfelachtig te noemen... Weer een goede voor 'facing the fears' met Es en d'r hoogtevrees! Niet alleen de bruggen waren een heikel punt, af en toe kwamen we langs hele stijle afgronden maar gelukkig was daar de gids met de helpende hand, hij heeft ons zelf een aantal maal door rivieren heen op zijn rug genomen! Na de lunch nog 2,5 uur gelopen tot aan een schattige dorpje waar ' s avonds een lokale dansshow werd gehouden. Het hele dorp was bijeen gekomen in een oude schuur met een tlbuis aan het plafond  en een heel slechte geluidsset, het was uiterst serieus want er was zelfs een jury! Na leuk entertainment was het 21.00 geweest en dat is tijdens trekken bedtijd!
Dag 4: Van de regen in de drup. De vierde dag hadden we maar 12km af te leggen. Na 3 uur kwamen we al aan bij de plek van bestemming maar dit was eigenlijk erg fijn het regende pijpestelen. We zaten aan het einde van de monsoon maar er is ons toch heel wat regen bespaard gebleven. Het heeft wel veel geregend maar telkens tijdens de lunch of als we al waren aangekomen en ' s nachts. Deze dag doorgebracht met spelletjes en een bezoek aan de hotsprings om onze voeten wat rust te bieden.

Dag 5: Zo gaat-ie goed, zo gaat-ie beter, alweer een kilometer van mijn schoenen afgesleten!
Het wordt aangeraden om een rustdag in te lassen in de plaats Manang op 3500m om te wennen aan de hoogte. Om dit te doen moesten we op dag 5 maarliefst 30km afleggen. Gelukkig was dit een redelijk makkelijk pad. Na in totaal 8 uur wandelen moe maar voldaan aangekomen en genoten van het heerlijkste eten tijdens de trektocht. Het is werkelijk ongelooflijk dat er in de dorpjes die zo moeilijk te bereiken zijn, zoveel eten en drinken beschikbaar is. Hele flessen bier, twixen en nieuwe bergschoenen worden door de dragers de berg opgeschouwd en te koop aangeboden. Het Annapurna circuit wordt ook wel ' apple pie trail' genoemd en dat is niet zonder reden. Overal staan appelbomen en wordt er dus ook lekkere appeltaart aangeboden door de duitse en franse bakkers... Naast heerlijk eten was er ook erg een gezellige sfeer in het restaurant waar iedereen spelletjes deed, een boekje las en de schoongewassen ondergoedjes naast de houtkachel te drogen hing.

Dag 6: Manang, Manang; trekkers paradise! Liep het zweet ons de eerste dagen nog van het hoofd, liepen we nu naar 4000m met een muts op en handschoenen aan om tijdens de rustdag een bezoek te brengen aan een nabijgelegen gletjser. Een mooi uitzicht met helaas toch wat laaghangende bewolking. Na de eerste twee nachten nu in ons oude vertrouwde en warme thermo ondergoed vervolgde we onze weg.
Dag 7: Burger voor ontbijt & verder dan verwacht. Zoals gezegd was het eten in Manang heerlijk en zelf zo lekker dat Tamara een dikke burger als ontbijt had genomen. Dit was waarschijnlijk powervoedsel waardoor ze als een speer over die berg ging! Na 4 uur al aangekomen bij de volgende overnachtingsplaats maar omdat we ons zo goed voelde en nog energie hadden besloten om nog verder en naar een grotere hoogte te wandelen. Deze nacht op 4400m overnacht en dat is erg koud! Gelukkig was er een houtkacheltje om ons warm te houden, de lucht wordt op deze hoogte ook ijler en het ademen wordt moeilijker. Om 20.00 lagen we op ons bed want de volgende dag was ' de grote dag'...

Dag 8: Into thin air, blue sky & snowcaped mountains!
Om 03.30 ging de wekker kleedde we ons warm aan; muts op, handschoenen aan en thermo onder de broek. Na het ontbijt de hoofdlamp op ons hoofd geplaatst en begonnen aan de eerste 600m stijl omhoog. Om 06.00 aangekomen bij Highcamp op 4900m, het hoogste punt waar tijdens het circuit te slapen is. We vertrokken met een sterrenhemel waardoor de zon begon te schijnen en de prachtige besneeuwde bergtoppen zonder wolken zichtbaar waren. Deel 2 van het uphill gedeelte was nog 500m hoger door de sneeuw. Elke stap die je zet wordt de adem je ontnomen. Het duurde een eeuwigheid om de top te bereiken. We zeiden tegen onszelf, nu naar deze steen en op adem komen, nu naar de volgende. Om 10.00 waren we eindelijk aangekomen en stroomde de tranen rijkelijk door blijdschap, verbazing door de schoonheid van het uitzicht en vermoeidheid. Ons doel was bereikt en hebben uit volle borste gezongen: Even when I'm a mess I still put on a vest with an 'S' on my chest, ow yes I'm a superwoman! van Alicia Keys, haha! Na de een fotoronde en chocolade was het tijd voor de afdaling, 1200 meter stijl downhill... Dit duurde 5 uur en het was een eeuwigheid, we waren moe, hadden last van de hoogte en hadden honger. om 15.00 eindelijk aangekomen en aangevallen op de luch en diner en ' s avonds moe maar voldaan ons bed in gedoken.

Dag 9: Het regent zonnestralen: De negende dag bedroeg vier uur wandelen en wederom 1000m dalen, ta had een of andere bult op haar been ontwikkeld en Es een aantal blaren waardoor deze dag toch nog zwaar werd. Dit was een wandeling over een jeeptrail en werden verbaasd door het aantal jeeps dat er door het rustige landschap zoefde. Tijdens de wandeling kwamen we kuddes yaks tegen, wij dachten dat het gewoon koeien waren met een beetje haar, maar nee. Super grote en indrukwekkende beesten die enkel boven 3000m kunnen leven. En we moeten zeggen, daar stap je wel even voor opzij....
Dag 10: Afschied nemen en ploeteren. De tiende dag was aangebroken en dat betekende afscheid nemen voor Ta en Es, erg raar om na bijna 9 maanden samen te zijn, een week van elkaar te scheiden. Na het afscheid met een dikke knuffel was het voor zowel Taart als voor Es ploeteren...

Esther:
Het plan was om in 20 minuten van Jomsom terug te vliegen naar Pokhara, toen er na 5 uur nog geen vliegtuig was geland was het wel duidelijk, het zou door de opkomende wind en laaghangende wolken niet vliegen. De man van de vliegtuigmaatschappij raadde mij en mijn nieuwe Isrealische en Zuid-Koreaanse vrienden aan om over land terug te gaan. De route heeft ons in jeeps en verschillende bussen over een heel erg slechte modderige weg langs enorme stijle afgronden gebracht, ik ben geen gelovig persoon maar heb met schietgebedjes en angstzweet de route afgelegd, werkelijk levensgevaarlijk! Naast de doodenge bussen en jeeps waren er heel veel landslides waardoor de bussen er uberhaupt niet konden rijden, dit hield in dat we 2 uur moesten wandelen over de landslides en watervallen. Dat kon er bij mijn met blaren versierde voeten ook nog wel bij!Om 12.00 vertrokken we en om 01.30 kwamen we in de stromende regen aan in Pokhara... Na uitgeslapen te hebben ben ik opweg gegaan de volgende bestemming, het yogacentrum.

Ik ging van bergschoenen naar blote voeten; om 05.45 ging de gong en begaf ik me versuft naar de yogazaal waar de pre-meditatie begon, dit hield rek en strek oefeningen in om ons lijf wakker te maken. Om 06.30 bevond ik mij in de lotus houden het mantra 'OOoooohhhhhhmmmmmmm', vervolgd door het mantra ' So-ham' herhalend. Ik was nog erg sceptisch... Het idee van mediteren is om je in het hier en nu te begeven en aan niets te denken, mijn gedachte vlogen uiteraart alle kanten uit! Het volgende onderdeel was nosecleansing, je giet zoutwater het ene neusgat in en dat komt er aan de andere kant weer uit... Daarna blaas je je neus droog, een apparte ervaring zullen we maar zeggen. Het volgende onderdeel was de ochtendyoga gevolgd door de ochtendwandeling, dit allemaal nog zonder ontbijt! Ik scheurde elke ochtend om 10.00 helemaal weg van de trek maar dan kregen we een heerlijke bak met muesli met vers fruit, noten en yoghurt. Al het eten was organisch en vegetarisch en caffeine, alcohol en roken was strikt verboden. Na het ontbijt konden we een modderbad of stoombad nemen om te ontgiften,erg fijn! Om 12.00 de middagmeditatie en om 13.00 stond de lunch klaar en daarna hadden we vrije tijd om lekker te relaxen en een boekje te lezen. Om 15.30 ging de gong voor het onderdeel Karmayoga, dit houdt in dat iedereen een steentje bijdraagt aan het huishouden. Na een half uurtje een schapje poetsen of de plantjes water geven was men ' dismissed' en werd je beloond door verse popcorn en masala thee. Dit is uiteraart erg goed voor mijn karma,haha!Om 16.45 begon mijn favoriete onderdeel; Chanting. Zat ik daar met een tamboerijn in mijn hand een mantra te zingen, ik heb na de eerste dag besloten om dit onderdeel maar te skippen, ben ik toch een iets te nuchtere nederlandse meid voor! Het laatste onderdeel van de dag was de avondyoga gevolgd door het diner. Het was erg fijn om een week lang tot rust te komen, te relaxen en zelf het mediteren lukte na een aantal dagen. Met hernieuwde energie ging ik terug naar Pokhara voor de hereniging met Tamara.

Tamara:
De trail liep voor de komende dagen over dat van de jeeps, dus wij hadden niet heel veel verwacht van dit gedeelte. Mocht het niet zo zijn dat er altijd wel iets gebeurd tijdens onze trips.... Net Es uitgezwaaid, komen we in het volgende dorp een Yak slager tegen! Ongelofelijk daar lagen 2 yaks helemaal opengesneden, klaar om hun vlees en ingewanden in de verkoop te laten gaan. De volgende dag waren het de schapen, een aasgier en vooral alle aardverschuivingen die onze aandacht trokken van het 'gewone jeeptrail'. Deze dag waren we vrij vroeg bij onze slaapplaats, om nog even een paar uur te kunnen poedelen in de hotspring. Deze avond hebben we heel anders doorgebracht dan alle andere en in plaats van vroeg naar bed, zijn de biertjes tevoorschijn gekomen en appeltaart! Onze gidsen hadden het flink naar hun zin en waren binnen de kortste keren mega dronken.... Lekkkere gids... Maar goed als je zo aandringt neem ik dan nog wel een biertje.. De volgende ochtend was dit wel te merken, de gids en drager moesten nu toch ook wel erg vaak stoppen en waren ook blij met het feit dat we maar een halve dag gingen lopen.. Op deze prachtige plek hebben we vanuit ons bed uitzicht op een prachtige bergrange met besneeuwde bergtoppen. Zo veelzijdig als deze route is bestonden de volgende dagen uit een jungletrail. Een super mooie route door de bossen van Nepal, uiteraard hoort daar de nodige klim weer bij en steeg ik naar 2800 m. De zonsopgang hier is prachtig, dus hup, daar ging ik weer om 04.30 uur de berg op om na 45 min. in het donker op 3200 m. te staan om de zon op te zien komen achter de besneeuwde bergtoppen vandaan, Postkaart waardig! Om 08.00 uur stond beneden het ontbijt klaar om weer door te lopen naar onze volgende bestemming en tevens afscheid te nemen van Mike. Ik had al op de kaart zien staan dat dit gedeelte uit trappen moest bestaan, niet geheel mijn ding.... helaas de hele vallei moest doorkruist worden dus eerst downhill met de trap om vervolgens weer naar boven te klauteren in de brandende zon, maar wat een uitzicht mij hoor je niet klagen! Helaas waren de laatste 2 dagen erg bewolkt en hebben we de mooie uitzichten gemist (zoals die van Australian camp van de ansichtkaart). Onze laatste nacht hebben we doorgebracht in Sarangkot net boven Pokhara, vanaf daar was het hele meer te zien en onze laatste kilometers... De laatste dag nog 2 uur gewandeld om moe en voldaan neer te strijken in Pokhara en mezelf te trakteren op een massage en pedicure! De 17 dagen wandelen zaten erop en vond het een geweldige ervaring om te doen, welke berg kan ik nog meer beklimmen??

Weer samen:
Het was erg fijn om elkaar na een week weer te zien en hebben die dag lekker aan het zwembad gelegen en bijgekletst. De volgende dag twee uur naar een tempel gewandelen waarvandaan we een prachtig uitzicht over de stad hadden. De laatste avond met een cocktail afscheid genomen van onze nieuwe vrienden Mike en Nicola en opweg gegaan naar onze laatste bestemming in Nepal, Chitwan nationaal Park. Chitwan is het jungle gebied van Nepal, het zo'n veelzijdig land! We hebben heel veel vogelsoorten gezien, rondgereden op een olifant en de voetafdrukken van tijgers gevolgd in de jungle. In een kano rondgevaren door de rivier op zoek naar krokodillen en apen en door middeleeuwse Tharudorpjes gewandeld. De Tharu zijn mensen die 500 jaar geleden uit de Thar woestijn in India zijn gevlucht en een voor ons middeleeuws simpel maar arm bestaan als boer hebben. De Tharu zijn ook bekend om hun dansstijl, we hebben dan ook nog een bezoek gebracht aan zo'n dansvoorstelling. Als klap op de vuurpijl hebben we onze Nederlandse vrienden Martijn en Loes gezien en samen met hen in Kathmandu onze laatste avond gevierd, uiteraart met een heerlijke steak. Vanavond vliegen we via Kuala Lumpur naar Chengdu (ja dat is heel erg om maar een stuk goedkoper) en zullen we een maand samen met Stefanie en Femke (Taart haar zusje + vriendin) gaan rondreizen. We zijn op de kop af 9 maanden weg en genieten nog elke dag, op naar nieuwe avonturen in een nieuw land!

P.S. Dit is al met al een heeel lang verhaal geworden, we hebben het zo beknopt mogelijk gehouden! Nog even twee laatste weetjes; De Bollywood film waar wij in hebben gefigureerd '1 800 love' gaat 15 oktober in Nederland in Premiere en we zijn bij grenzeloos verliefd op tv geweest (echt 1 seconde maargoed), de aflevering van zuid-afrika tijdens het WK! We worden nog beroemd....

Veel liefs, Taart & ES

P.S2. De foto's uploaden geven weer wat problemen dus die komen er nog aan!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer